Las nòças de sang

òstasolana esperava los perdigalhs e aquò es la mòrt que venguèt. E la mòrt qu'èra per los perdigalhs serviguèt per el. E los perdigalhs que devián èstre freges e 1'uòlh neblat a l'ora que lo solelh trascòla, a nuòch èran encara cauds e vius, e son sang que deviá enrogir las pèiras blavas del gravàs èra encara escondut dins la tenèbra de sas venas e corrissiá jos la pèl a cada còp premsat d'aqueles còrs sarrats corna de ponhs de colèra. Mas las pèiras aguèron sa part de sang roge, lo de Còstasolana, per de qu'èra dich e escrich qu'a aquel jorn lo sacrifici del sang se deviá complir per aquel luòc desèrt de nòstra tèrra jos un cèl morent, e l'alen d'un vent que n'a vist d'autres, Còstasolana vogèt sus lo gravàs tota la calor de sas venas, son sang vengut de l'escuresina del sieu còr e coma susprés de tant de lusor e de tant d'espandida, rajava doçament sus los ròcs e serpatejava coma un que sap pas ont va. Se crocava als fils de l'èrba, a las broquilhas de frigola, davalava dins los trauquets entre las pèiras e fumejava doçament e l'èr ne tremolava. Còstasolana, esperava los perdigalhs e sabiá pas per de qué èra aquí, espandit sus lo ventre, amb aquel tendrum que li fasiá mirar de tan près e amb tant de paciéncia las èrbas, las peiretas, e un trauc de formigas.