I a en França metropolitana sèt “lengas regionalas” : l’occitan, lo catalan, lo breton, le basc, lo còrs, lo dialècte germanic d’Alsàcia e de Lorrena, lo neerlandés. L’occitan, per son extension geografica, es la mai importanta. A la diferéncia dels autres países europencs, cap d’aquestas lengas beneficia de mesuras de proteccion o de valorizacion particularas. Una lei de 1951 (lei Deixonne) autoriza l’ensenhament d’aquelas lenga unicament dins de condicions fòrça precàrias. En 1992, un article foguèt ajustat a la Constitucion francesa que precisa que sol lo “français est la langue de la République”(article 2). Cèrtas collectivitats, despuèi las leis de decentralizacion de 1982, an entreprés qualques accions de promocion, mas aquestas fan pas que rarament l’objècte d’un sosten real de las administracions.