Font-de-Guisard

al defenduda per una sarralha giganta que se n'anava en flòcs de rovilh, la pòrta, amb sos clavèls de tèsta gròssa, èra quissonada e fendasclada. Al travèrs, l'uòlh apegat a la pòst antica podiá veire una nòch de folhum e d'ombra, d'arronzes e de redòrta e jos los aubres un carrairon que susava la frescor fins qu'a l'ànsia, lo silenci de l'aucelilha muda, la soletat d'un mond abandonat. Una clau de dos palms, grèva coma un martèl, sabiam ont èra resconduda. Caliá passar lo braç entre la pòrta e la paret, virar lo ponhet a drecha a amb la poncha dels dets l'anaàvem crocar dins un trauc cavat a bèl esprèssi, un trauc ont repausava sus una lauseta lisa e ont èra abrigada coma un sant de paret. Aquel sant de fèr èra la clau d'un paradís. Amb un bruch terrible, e caliá i anar de las doas mans e se i penjar de tot son pes, fasiam liura la vièlha pòrta que craïnejava en virant sus sos cròcs. L'òrt èra nòstre. Butàvem tornamai la pòrta, e la clau tornava a sa capeleta santa.

aliá davalar cinc a sièis escalièrs faches de lausas plantadas e que retenián de tèrra e de grava, e qu'anavan en virant sus sa drecha. Aquel camin esquiu èra tapat de l'ombra espessa ont se mesclavan las fuòlhas largas de la figuièira, las redòrtas que s'entortovilhavan a las brancas coma las sèrps, de cornhièrs qu'èran aquí totes dreches e que s'auçavan per cercar lo solelh. E mai anàvem e mai l'ombra veniá escura, d'una escuresina verda de folhum e de mossa e de frescor. Fins que l'uòlh acostumat per la tenèbra d'aquel òrt d'una auçada que lo metiá pus naut que la cima dels aubres. Al pè d'aquel rocàs lis coma una paret e tot tapat de mossa verda tot escàs negra, se vesiá, miralh fosc e pensadís, la font, la font antica, tenguda entre lo ròc e tres lausasses plantats dreches. I metiam la mane la sentissiam tot al còp sarrada per una man de gèl, e la sang de nòstra carn acostumada a la calor de l'estiu e d l'escorreguda fugissiá, suspresa, e la man s'emblanquinava.

os assetàvem aquí, e lo miralh nos enclausissiá de sa cara lisa e de sa fonsor ont podiam, clinats sus el, cercar lo cèl entre la vòuta tenebrosa d'una figuièira apegada al ròc a mièja nautor. E nòstra cara que montava de la fonsor tenebrosa del miralh, e que sempre se sarrava de nòstra boca quand nos baissàvem per beure, coma per nos potonejar.

sa boca èra de gèl coma se l'ivèrn fugissent davant la calorassa s'èra retirat e rescondut dins las espelugas de la montanha e que foguèsse aquí que nos esperèsse. N'aviam un fremin dins l'esquina e ne tressalissiam longtemps. L'òrt èra aclapat de silenci. L'aiga èra muda. Son miralh veniá a nivèl d'un trauc dins la lausa que lo manteniá, d'èrbas e de joncs e se n'anava se pèrdre dins un valat.

lentorn la tèrra cremava e las vinhas mandavan al cèl de fuòc de braces suplicants. Al sòl l'argela de la tèrra èra esterlucanta de rebat e fendasclada. Un lasèrt mòrt secava a la raja del solelh. Sola dins sa conca de pèira freja montada de la fonsor de la tèrra manteniá lo fremin verturós de la vida.Mas plana, lisa, fresca e silentosa, servava dins son ombra lo mistèri de sos secrets.