Lo MERLE que va d’una mata a l’autra mata e que seguís los vielhs camins, e que s’acata en lo bois e los romanins, sol poiriá dire amb la palomba e la mostèla e lo singlar tota la patz d’aquela comba.
Los Sòmnis dau matin, Toulouse, Societat d’Estudis Occitans, 1937 (réée.1963)