La nuòch, cistèrnaonte lo chòt manda sa cridadespùoi mila anssens non jamai ne reçaupre resson.
La nuòch crosava son espandiplen de peregrins en camin.
Los paures lums au vent dau mondse plegavan, se desplegavan,en son doç tremolar.
E los uòlhs de l’enfant èran soletsper s’enchusclar d’aquel espandi.