ascut lo 8 de decembre de 1908 à Argelièrs, dins la val mejana d’Eraut, Max Rouqueta afirma fòrça jove sa vocacion d’escrivan. Aprèp d’estudis secondaris al Licèu de Montpelhièr, perseguís d’estudis medicals dins aquela Facultat que s’i formèt Rabelais e que i ensenhèt Rondelet. Pendent aquelis estudis superiors, fonda, en 1928, Le Nouveau Languedoc, associacion dels estudiants lengadocians e gropament d’accion regionalista que presidís Jean Lesaffre e que el n’es vice-president amb Rogièr Barthe. Assegura tanben las fonccions de secretari de la Seccion Corporativa, la " Corpo de Medecina " e las de delegat dels estudiants en medecina a l’Associacion Generala dels Estudiants de Montpelhièr.

e genièr de 1928 a novembre de 1930, se nòta, dins Lou libre d’Or des Dissatiés, sa participacion als acamps e “poupianades” d’aquela gaia societat montpelhierenca, de cotria amb Renat Tulet, Josep Sebastià Pons e del mèstre d’òbra " L’Escoutaire "- Francés Dezeuze.

L’internat de medecina, seguit de tira pel servici militar, totes dos efectuats a Tolon, marca una cèrta rompedura dins son activitat occitanista (1933-1935). Membre de la Societat d’Estudis Occitans (S. E. O.), assegura las fonccions de cap-redactor de la revista Occitania, “organ mesadier de la joventut occitanista” de 1936 a la guèrra (dirigit per Carles Camproux e Marcel Carrières). De 1936 à 1946, exercís la medecina a Aniana (Eraut), puèi perseguís sa carrièira fins en 1974 coma mètge d’igièna escolària (1946-47) e mètge-conselh de la Securitat Sociala a Montpelhièr, vila que i demòra al 2 de la carrièira de l’ancian corrièu (rue de l’Ancien Courrier).

mb lo Doctor Ismaël Girard e Camilha Soula, fonda en 1945 l’Institut d’Estudis Occitans (I. E. O.) e succedís a Joan Cassou a sa presidéncia. A partir de septembre de 1954, assegura la direccion de la nòva “revista trimestriala occitana e catalana” Vida Nova. En 1962 a Avinhon, pendent un congrès e en preséncia de Miguel Angel Asturias, Pablo Neruda, Henry Miller e André Chamson, fonda, amb l’ajuda de Joan Camp e Jòrgi Reboul, lo Pen-Club de lenga d’òc que presidís puèi. De 1978 a 1983, dirigís tanben la revista literària Oc. A los que precedisson, cal apondre qualques noms que Max Roqueta revendica lor fòrta influéncia intellectuella e una longa amistat : l’escrivan rosselhonés Josep Sebastià Pons (1886-1962), l’escultor rosselhonés Enric Frère (1908-1986), lo pintor montpelhierenc Jòrgi Dezeuze.

on primièr escrich publicat foguèt aculhit en 1927 per la revista La Campana de Magalouna. Son òbra se debana doncas sus 72 annadas ininterrompudas e non acabadas d’escritura e de publicacion. Una proporcion importanta de poèmas e de prosas pareis primièr dins de revistas abans d’èstre publicadas en recuèlhs poetics o volums. Max Roqueta collabòra aital, cronologicament, e per las mai importantas d’entre elas, a las revistas aquestas : La Campana de Magalouna (1927-30), Le Nouveau Languedoc (1931-32), Calendau (1933-1942), Trencavel (1937), Occitania (1936-1939, 1948), Terra d’Oc (1941-1945 e cronica “Dins la boca del poble d’Oc”), L’Ase negre (1946-1947), L’Avant-scène (1955, 1957), Cahiers du Sud (1942), Letras d’oc (1965-1966), Oc (1931-1998), Connaissance du pays d’oc (1981), Folklore (1944, 1980, 1985), Obradors (1971-72), Vida nòva (1955-1962, 1974).