L'autar rustic

l pè de l'autar rustic, lo manit èra espandit, blanc coma los lençòls de la paret, blanc coma los linges brodats qu'ornejavan l'autar. Èra aquá entre los vases de glèisa endaurats, claufits d'èlis longs longs, blancs de nèu, amb l'aur pesuc de sas estaminas, los topins de geranium, los gavèls verdejants amb d'aquí d'ailai, un rasim enflorat, e, crocadas amb d'espilhas als lençòls d'espigas frescass de blat embarbat. Coma la procession de Fèsta-Dieu s'anava faire, e que fasiá pas d'èr, avián adejà alucat los ciris. Sa flamba, coma destemporada dins la lutz del jorn, trantalhejava dolçament, e roginosa, èra aquí estranha e coma lo signe d'un passatge cargat de mistèri e d'en delai. E lovièlh, ara, romput, desglesit, s'èra trach sus sosos genolhs magres, las mans jonchas en una mena de prgària muda, daissant rajar sens vergonha l'aiga dels uòlhs ; e, doçament, de votz escura e raufelosa, sonava l'enfant e remenava son nom, sens relambi, fins que foguèsse pas pus qu'un bruch estranhe sens poder. E, pus bas, i aviá tot lo vilatge que cerclava l'autar. Un pòble mut, grèu, apensamentit per aquel image subran espelit dins l'èr de fèsta d'aquel jorn per ne faire un dies irae. Las vièlhas, sens bocas, tremolavan de pregar. Las maires ploravan totas las lagremas de sos uòlhs. Las fuilhas se rescondián las cilhas. Los òmes, los uòlhs dobèrts, miravan luònh, mai luònh qu'aquel còrs abandonat de la vida. Lo prèire èra pas encara arribat. Se retardava e lo mètge tanben. Un dimenge-o