LA PIETAT DAU MATINDESTACATS dau sen de la nuòch
los mòrts espèran jos tas èrbas
embriagats per lo sorne lach
qu’en riu li ven de las ensenhas. Ni lo pavòt ni los encants
ni mai lo lassitge quand tomba
sus la carn fèra de vint ans
rajan espés coma aquel sòmi. Los uòlhs dubèrts au gorg que los pivèla
sènsa relambi en sa vida an begut
lo lach de gèu que confla un sen d’estèla. La pietat dau matin as parabandas
los recampava, enclausits e perduts,
entre qu’etèrna anava la nuòch granda. |