Lo verd paradís de l'enfança ?

o vèspre aimàvem rebalar long del camin. Amaisava sa blancor e quitava pausar al fil de l'èrba sa polsa amistosa. Los camins son rics de ventura. En fòra dels païses ont menan, rebalant al long dels sèrres o davalant entre las combas enfosquidas, sos entorns pòdon téner mai de causas que lo marge d'un libre. La prima i semena sos lunets, aigatge de verd e mòl clarum, flamba que sembla sortir de la tèrra e que recòrda aquel lum estrange qu'aluca la nuòch als uòlhs de la salvatgina.

òstre pas ressonava al long de las parets caudas e se calava a la sortida del vilatge, e quand los faucilhs avián rintrat dins son trauc jos los teulats, èrem nosautres qu'esperlongàvem sos crits. Tota pèira del camin nos èra una ventura. Tota figuièira salvatja nos èra ostal, carri o vaissèl. Son folhum nos rescondiá la resta del mond. Nos demorava pas que lo cèl estelat, e nos sentissiam lèu al mitan de las estelas. I aviá pas pus de tèrra, e sol dins l'espaci sens fin, lo cant dels grilhs, musica celèsta, sostava lo silenci.

ong coma una pèrla d'aiga al fil de l'èrba, lo crit d'un chòt fasiá tornar nòstre sòmi a la fonsor fresca de la tèrra e sola la blancor del camin bailava carrièira a nòstre vam. Davalàvem de l'aubre e las ranetas verdas sautavan dins la polsa clara, elas qu'avián passat lo jorn a l'ombra d'una fuèlha de figuièira. Crosàvem tanben de sabauds grèus e ventruts, del pas lent, que bufavan en plegant e conflant de longa la pèl mofla de sa gargamèla.Avián d'uòlhs lindes, cerclats d'aur, fonsuts e purs coma l'aiga tenebrosa d'un potz. N'avèm fach sofrir mai d'un, d'una man crudèla, que quitèrem sagnós al mitan del camin, amb una boca que badava a la nuòch e d'uòlhs qu'aurián begut tota la pietat del mond.